Kalejdoskop 13-11-2026

November 13, 2026 • 00:59:34
Kalejdoskop 13-11-2026
Kalejdoskop Radia KSON
Kalejdoskop 13-11-2026

Nov 13 2026 | 00:59:34

/

Show Notes

Audycja „Kalejdoskop Radia KSON” to magazyn społeczno-kulturalny, w którym nie brakuje inspirujących historii, ważnych społecznie tematów i refleksji nad codziennym życiem. Tym razem gościem programu jest Ryszard Kiełek – wolontariusz, pisarz i poeta, od 45 lat zaangażowany w pomaganie innym. Opowiada o swojej działalności na rzecz dzieci, wieloletnim udziale w kampanii „Cała Polska czyta dzieciom”, miłości do literatury i poezji, a także o tym, dlaczego warto być aktywnym i dzielić się dobrem niezależnie od wieku.

W audycji pojawia się również temat projektu „Praktykant 2.0 – Szansa na staż w administracji publicznej”, skierowanego do osób z niepełnosprawnościami. Słuchacze dowiedzą się, jakie możliwości rozwoju zawodowego oferuje program, jak wygląda przygotowanie do stażu i w jaki sposób projekt pomaga przełamywać bariery na rynku pracy.

Całość uzupełnia felieton Marii Woś poświęcony pamięci o tych, którzy odeszli. Autorka przywołuje poruszającą historię Jana Gawałkiewicza – wykładowcy wrocławskiej polonistyki, człowieka, który pod pozornie szorstkim usposobieniem skrywał wielką dobroć i pomagał innym bez rozgłosu.

Audycji towarzyszy muzyka, a rozmowy i wspomnienia skłaniają do refleksji nad wolontariatem, życzliwością, pamięcią i wartością bezinteresownej pomocy.

Zapraszamy!

Chapters

View Full Transcript

Episode Transcript

[00:00:00] Speaker A: Słuchasz Radiaxon? Słuchaj nas! Kalejdoskop Radiaxon Kalejdoskop Radiaxon [00:00:33] Speaker B: Witam państwa pięknie w magazynie Kalejdoskop Radia Xon. To magazyn społeczno-kulturalny. Warto go słuchać. Za moment opowiem państwu, co dzisiaj wydarzy się w naszym programie, ale wcześniej oczywiście piosenka. Bezwzględnie piosenka, która musi się pojawić w naszym jesiennym klimacie. Mały dworzec w deszczu. Śpiewać będzie Alicja Majewska. [00:01:22] Speaker C: Okna na świat, mały dworzec w deszczu moknie. Postarzał się park i skwer w kałuże wpadł. Twój hotel nas zna, w kącie stoi smutny bilat. Nasz pokój nie nasz, tapety w brudny wzór. Cóż to za pomysł? Chciałam wtedy znowu Nie [00:05:11] Speaker B: dam! Kalejdoskop, magazyn społeczno-kulturalny Radia Axon. Co usłyszymy w dzisiejszym magazynie? A więc pojawi się gość, który jeździ po szpitalach, czyta bajki dzieciom, jest wolontariuszem, pisarzem i człowiekiem, o którym warto opowiedzieć. A potem dowiemy się o tym, że jest szansa na staż w administracji publicznej. To ważna sprawa. Następnie felietonistka, mistrzyni pióra i mikrofonu, Maria Woś, zaprosi na swój kolejny felieton. Nie zabraknie również dobrych polskich piosenek. Kalejdoskop, magazyn społeczno-kulturalny Radiakson. Zapraszam Państwa na niego w imieniu autorów i realizatorów. Maria Woś, Eulalia Żurawska, Stanisław Szubert, Leszek Kopeć, Całość zrealizuje dźwiękowo i technicznie Łukasz Stawowczyk. Znają już Państwo autorów i realizatorów, a zatem pozostaje mi już tylko zaprosić Państwa do słuchania. Do studia zbliża się redaktor Stanisław Schubert z gościem, którego za moment państwu przedstawi. To właśnie ten gość, który jeździ po szpitalach, w ramach Cała Polska czyta dzieciom, czyta bajki. Mało tego, poeta, pisarz, wolontariusz. Ach, o wszystkim opowie państwu już za moment, a prezentacji dokona oczywiście Stanisław Szubert. [00:07:35] Speaker D: Witam Państwa bardzo serdecznie w kolejnej odsłonie naszego kalejdoskopu Tempus Fugit po łacinie, czyli czas szybko biegnie i ucieka. Posłuchajcie naszej ciekawej audycji sprzed trzech lat. [00:07:49] Speaker E: Po tamtej stronie. A gdy odejdę już z tego świata, bo kiedyś odejść trzeba, zapukam mocno. Oj, bardzo mocno zapukam do bram nieba. Nie wiem, kto mi je otworzy. Serce już teraz się mocno otworzy. Strach mnie omotał. Sokopotanie. Jakie czeka mnie tam powitanie? Nie wiem, czy zasług mam ziemskich wiele. O tym wie dobry Bóg i przyjaciele. Wybacz mi Boże me ludzkie grzechy, w Tobie ma dusza szuka pociechy. I z Twojej woli niechaj się stanie, po tamtej stronie me powitanie. [00:08:33] Speaker D: A my dzisiaj witamy serdecznie pana Ryszarda Kiełka, o trzy lata starszego, ale proszę Państwa nie widać, wysoka, wysportowana postać. Dzisiaj już ilu latka? 78. 78-latka, witam serdecznie Panie Ryszardzie i gorąco. No ten wiersz był cudny. Pamiętam też Pańską opowieść o przygodzie z transportem misiów przez jedno z miejscowości podwarszawskich, kiedy Przypadek albo może ilość zrządził, że zatrzymał się pan przed domem dziecka takim swoistym i to właściwie się od tego zaczęło. Dzisiaj jest pan już ile lat z tego wolontariatu? Bo podobno jest pan najstarszym wolontariuszem w w Polsce. Polsce, czy to prawda? [00:09:26] Speaker E: Tak się złożyło, że sam w to nie wierzę, ale to jest fakt, a z faktem się nie dyskutuję. Kiedyś postanowiłem poświęcić trochę czasu i jakby zbilansować ten swój wolontariat. Nie po to, żeby się gloryfikować, tylko żeby zachęcić innych do pójścia moją drogą, bo w wolontariacie można osiągnąć wszystko, co jest możliwe dla człowieka, dla jego szlachetności, dla duszy człowieka. I zależy mi na tym, żeby właśnie to mi wolontariat kiełkował, jak się tak śmieje od nazwiska, żeby promieniował na innych. [00:10:07] Speaker D: Proszę uprzejmie powiedzieć o tym, proszę Pana, jak to został tym kawalerem orderu uśmiechu i czy rzeczywiście tę pełną szklankę soku cytrynowego trzeba było wypić. [00:10:19] Speaker E: Tak, to było już w 1988 roku. W domu dziecka w Michalinie, no musiałem, tak jak pan powiedział, wypić puchar soku z cytryny, złożyć dzieciom przysięgę, że na przekór wyjechną i burzą, będąc z radość i szczęściem dzieciom. I to się dzieje do dnia dzisiejszego. Mój wolontariat jest podzielony na takie jakby dwie części. Wolontariat materialny. finansowy i ostatnie 25 lat wolontariat czytelniczy. Odwiedzam przedszkola, szkoły, szpitale, sanatoria dziecięce, księgarnie, biblioteki i czytam literaturę dziecięcą. I to jest moje dziecko, wolontariatu najnowsze, gdzie ten wolontariat nie wymaga już takiego wysiłku, jaki miałem w Warszawie, że musiałem szukać sponsorów, musiałem szukać różnych źródeł. No i również media były za mną, to też był wielki zaszczyt, taki impuls, że miałem wsparcie. Natomiast tutaj już... Po powrocie na moje ziemie macierzyste, bo tu się urodziłem, Jelenia Góra to jest moja szkoła podstawowa numer 7, moje Karkonosze. Ja mówię Warszawa jest dobra do pewnego czasu, ale później jak człowiek już tak osiągnie określony wiek, to niestety pragnie spokoju i symbiozy z przyrodą i tutaj się dobrze czuję na tych terenach. Na temat wolontariatu napisałem trzy książki. Pierwsza to była książka, jak zostać bogatym. Druga to były korzenie filantropii. Tutaj troszkę piszę o moich związkach rodzinnych, bo moi dziadkowie pochodzili spod Lwowa, gołębie serca. Jak czasem dziennikarze zadają pytania, skąd wrażliwość, to ja mówię, być może otrzymałem z mlekiem matki właśnie od dziadku. którzy ratowali życie ludziom podczas II wojny światowej. Trzecia książka moja to jest wolontaria, to już takie podsumowanie jakby tej mojej działalności. Napisałem nie po to, żeby, jeszcze raz powtórzę, się glorifikować, chwalić, tylko żeby zachęcić do misji wolontariackiej, bo to jest coś najpiękniejszego, co człowiek może uzyskać dla siebie. Ja byłem menadżerem, dyrektorem, prezesem różnych firm, Ale wolontariat to jest moje szczęście. Ja się odnalazłem w tym, to jest moje credo. A jeszcze dodam, że napisałem na podstawie tych trzech książek pracę naukową pod tytułem wolontariat. Tą pracę zostawiam, poszczególne egzemplarze na uczelniach, gdzie mam też spotkania ze studentami. po to, żeby zostawić ślad, nie po to, żeby bronić tych prac, bo wolontariat sam się broni, bo takie trzy słowa jestem, chcę, pomagam. I trudno byłoby pisać teoretycznie o wolontariacie, dlatego ta moja praca jest mocno ilustrowana, jest taka przejrzysta bardzo dla studentów. Jakby ktoś chciał napisać doktorat, to ja mogę pomóc. Ale nie po to napisałem, żeby ją bronić, tylko żeby ona służyła dla dobra wspólnego. [00:13:30] Speaker D: Bo dobrem trzeba się dzielić. Gdzie te książki można nabyć? [00:13:34] Speaker E: W bibliotece cyfrowej naszej książnicy iryniogórskiej, karkonoskiej. Są wszystkie moje książki. Wystarczy kliknąć powiedzmy moje nazwisko i moja twórczość, która tam się pojawia. Ostatnio zająłem się trochę poezją. Już trzeci tomik jest w druku. I to są wiersze na temat miłości, na temat tolerancji, na temat tej pomocnej dłoni. I ja po prostu to, co tam serce nakazuje, to od razu siadam przy komputerze i piszę określony tam wiersz i tak dalej. Ostatnio jak byłem w Warszawie i wnuk mi zadał pytanie, powiedz dziadku, jakie były twoje dziecięce lata? Ja od razu szybko do komputera napisałem coś w wierszach. Bo i państwo posłuchajcie. Dziecięce lata. Gdy wnuk mnie zapyta, dziadku jakie były twoje dziecięce lata? Co mu odpowiem, że były trudne, szare, że brakowało wszystkiego? No i co z tego, skoro były naturalne, radosne, że czyniły w moim sercu i duszy prawdziwą wiosnę? Czy w to uwierzy? Ha, tylko od niego zależy. Opowiem mu, i to jest fakt, jak w rzece ręcznie łowiłem ryby, Jak z kuzynami chodziłem na maliny i grzyby. Jak puszczałem latawce i bujałem na huśtawce, na trzepaku też. Jak lubiłem wiejski klimat, żniwa, sianokosy. Jak rano biegałem po łące, pomimo chłodu i rosy. Jak służyłem do mszy świętej, cudownej, niepojętej. Jak bardzo ukochałem sport, gdzie prym wiodła piłka nożna i czegoś jeszcze żądać od dziecka można. Takie wiersze, czasem taka puenta przychodzi i człowiek siada przy komputerze i pisze i trzeci tomik w druku. [00:15:30] Speaker D: Panie Ryszardzie, no to cudowne. Kiedy tak cytował Pan te swoje młodzieńcze lata, począwszy od żniw przez owe maliny, to zaraz mi się i moja młodość przypomina proszę Pana. Nie będę Panu wypominał, że ja mam już 83 lata, więc Panie Ryszardzie podziwiamy Pana za tę twórczość. Proszę powiedzieć, jak oczy w ogóle. [00:15:54] Speaker E: Ja staram się jakoś dbać o zdrowie, o dobrą kondycję, o zdrowie. Biorę kiki, walkie-talkie, gdzieś tam idę sobie na trasę pod śnieżkę i tak dalej. Uaktywniam się, na basen chodzę i ten wiek mój, no na razie go nie czuję po prostu, prawda. I [00:16:12] Speaker D: czyta pan bez okularów? [00:16:13] Speaker E: I czytam w okularach niestety, w okularach mam. I trochę już ze słuchem miałem operację na jedno ucho. [00:16:23] Speaker D: Czyli dba pan o siebie? [00:16:24] Speaker E: Dbam. To [00:16:38] Speaker B: jest Kalejdoskop, magazyn społeczno-kulturalny Radia Akson. Zapraszam Państwa na drugą część rozmowy z naszym gościem, a oczywiście rozmawia Stanisław Schubert. [00:16:55] Speaker D: Ale wie pan co, jest pan właściwie takim ewenementem, albo może już i nie ewenementem. Ponieważ w wieku 87 lat z reguły ma się taki korespondencyjny, albo nawet powiedziałbym niechętny stosunek do komputera. Wielu naszych ludzi, naszych starszych koleżanek i kolegów co prawda obsługuje pocztę, obsługuje banki, obsługuje płatności. Wszelkie za pomocą komputera, ale jest grupa, która nie chce, nie może i chyba nie da rady się tego nauczyć. Jak pan przełamał te pierwsze komputerowe bariery? [00:17:33] Speaker E: Zaprzyjaźniony z komputerem jestem od dawna, bo książki jak pisałem i tak dalej, to komputer był mi pomocny. Ja mieć te 78 lat, ja nie czuję w sobie, ja po prostu staram się uaktywniać i nie poddaję się starości, o tak bym powiedział. Dlatego apeluję do moich przyjaciół, kolegów, którzy jeszcze żyją, o aktywny tryb życia, bo to jest najważniejsze. bo jak człowiek siądzie z pilotem przed telewizorem, będzie czekał na kostuchę, no to koniec świata, to szybko odejdzie z tego świata. Dlatego ja namawiam moich przyjaciół, którzy może teraz mnie słuchają, uprawiajcie intensywny tryb życia, nie poddajcie się starości, starajcie się też coś tam inspirować od siebie, dawać tą cząstkę siebie, żeby jakiś lap od nas został. I ja dlatego też tak pisząc, powiedzmy książki, pisząc wiersze, Chcę, żeby jakiś taki ślad pozostał, ale ślad, którego ktoś może korzystać. Czy to są wiersze, czy to są książki. To, żeby ktoś z tego mógł korzystać dla dobra wspólnego. W ciągu tych 45 lat udało się zrealizować grubo ponad 2,5 tysiąca akcji i kampanii pomocowej na rzecz dzieci krzywdzonych przez lot. Ja uważam, że to jest takie bogactwo, ja w to nie wierzę, ale to jest fakt, z faktem się nie dyskutuję. Jeszcze raz powtórzę, że to się stało i ja się cieszę, że mogę pozostawić po sobie ślad i najlepiej to, jak to się mówi, ślad jest dobry. Jestem wrażliwy na wszelkie zło, które otacza moją ojczyznę i cały świat, także wyrażam to w swojej twórczości. Dopinguję ludzi do tego, żeby dawać dobro i miłość bardzo szerokim spektrum, na każdej płaszczyźnie życia, bo każdy może się realizować, prawda. [00:19:26] Speaker D: Panie Ryszardzie, niech Pan o sobie powie o tym, jak to Polska czyta dzieciąt. [00:19:30] Speaker E: Kampania Cała Polska czyta dzieciąt, ja już prowadzę ją od 25 lat, jestem mój wolontariat czytelniczy. Trochę przeszkadzają nam przepisy, ostatnio wyszła taka ustawa Kamilkowa, gdzie emeryci nie mogą ze mną pójść do szkoły, do przedszkola, do szpitala, bo muszą mieć zaświadczenie z sądu. Nie każdemu się chce po prostu ruszyć do sądu i poświęcić czas i tak dalej, jeszcze jakoś tam opłatę uiścić. Dlatego ja ubolewam, że na dzień dzisiejszy jestem osamotniony. Jako emeryt, jako ten senior tej kampanii, cała Polska czyta dzieciom. Czytanie też w jakiś sposób jest terapią, bo jak na przykład czytam choremu dziecku w szpitalu i widzę reakcję tego dziecka, które cierpi, prawda, że na moment jak ja czytam jakąś bajeczkę, opowiadam czy baś, to widzę, że na moment to dziecko zapomina o swoim bólu, o twoim cierpieniu. I to jest, widzi pan, taka no terapia nieprawdopodobna. [00:20:29] Speaker D: Niech pan powie łaskawie, co pan ostatnio czytał i gdzie? [00:20:33] Speaker E: No ja to czytam wszystkie szkoły tutaj jeleni ogórskie. No na przykład byłem w Kajetanach. Tam w ogóle wszyscy byli zdziwieni, bo miałem tam operację, jak mówiłem, powiedziałem wcześniej, lewego ucha i nie wytrzymałem. I zobaczyłem, że jest jakaś salka taka dla dzieci. No i tak zwołałem te dzieci, które też miały problem ze słuchem, ale w ten sposób wymanowałem od siebie czytanie poprzez pokazywanie obrazków i tak dalej, że zobaczyłem u tych dzieci, które czekały na operację uśmiech na buzi. To była dla mnie olbrzymia radość. A tutaj ja wziąłem z sobą też takiego misiaczka, który jest moim talizmanem, który otrzymałem właśnie od chorej dziewczynki, który czytałem w warszawskim szpitalu. Ja mówię, słuchaj, ale to jest twoja przytulanka. Nie, ale będzie przypominać o tym, że pan czytał dla mnie piękną bajeczkę i ja chciałem jakoś tak, żeby to było takim pana, taką pamiątką. No i mam tego misiaczka i te misiaczek. jeździ ze mną właśnie do szkół, do przedszkoli. No i jest moim takim natchnieniem jakby i przypomina mi się, że są dzieci, które czekają na to czytanie. Ja apeluję do dziadków, do emerytów, aby w domu swoim wnukom znaleźli moment i czas, aby troszeczkę poczytać, bo czytanie kształtuje dziecka wyobraźni, dziecko się przenosi w inny wymiar, staje się szczęśliwsze, budzi się radość szczęśliwsza. Dlatego ja uważam, że to olbrzymie znaczenie takie, ja bym powiedział, nawet lecznicze dla umysłu dzieci i tak dalej. [00:22:24] Speaker D: Wspaniała recepta dla dziadków i babć i dla rodziców może, bo przecież to nie tylko pogłębia wiedzę dzieci o naturze, bo takie są te bajki, ale też wiąże międzypokoleniowe. To dzisiaj proszę patrzcie Państwo, że tak rzadko kiedy mają okazję rozmawiać wnuki z dziadkami. a nawet dzieci ze swoimi rodzicami. Prawda? To jest wspaniałe dzieło, które Pan robi, Panie Ryszardzie. Brawa, brawa, brawa. Bardzo serdeczne. No i chyba ta iskra boża, która Pana dotknęła i ten Pański talent zasługuje na to, aby Panu serdecznie za to tutaj w 45. rocznicę Pańskiego Niekłamanego Wolontariatu serdecznie podziękować. Czy poczytałby pan naszym dzieciom również bajki jakieś, gdybyśmy się umówili? [00:23:16] Speaker E: Mogę i poczytać, możemy to nagłaśniać, możemy w ten sposób też zachęcić innych do kampanii czytelniczej na rzecz dzieci, bo mówię, to jest też pewna terapia, także to dla wszystkich terapia, i dla dorosłych, i dla dzieci. Ważne jest czytanie, bardzo ważne. No i jeszcze, panie redaktorze, ja chciałem zaapelować, żeby na tych spotkaniach, teraz ostatnio na uczelni jednej, drugiej, na Uniwersytecie Ekonomicznym i mówię do studentów, słuchajcie, módlcie się, żebym dotrwał 50-lecia wolontariatu. Jak dotrwam, ale będę miał, no, 83 lata, to krzyknę głośno całemu światu, że jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie, że udało się odrobinkę dobra pozostawić po sobie. [00:24:05] Speaker D: Proszę Państwa, a ja Wam w wieku 83 lat mówię, że idę razem z Panem Ryszardem wspólną drogą i oboje jesteśmy bardzo, bardzo szczęśliwi, bo dzielić się z ludźmi, tymi szczególnie potrzebującymi własnym sercem, to jest najpiękniejsze, co być może świat naprawdę nie jest taki zły. My nagrywamy dzisiaj proszę Państwa tę audycję tuż przed świętem listopadowym naszym, przed 11 listopada. No może w traumatycznych okolicznościach, tragicznych wydarzeń w Krakowie, ale pan Ryszard zapowiedział, że chciałby przedstawić swój wiersz, który również pod natchnieniem wielkiego patriotycznego wydarzenia związanego z tym świętem chciałby nam przedstawić. Proszę bardzo panie Ryszardzie na zakończenie. [00:24:57] Speaker E: Napisałem też wiersz taki, żeby trochę dla pokrzepienia, dla naszych rodaków, pod tytułem Niepodległa. Z kolan dźwignięta, cierpiąca, ale w niebo wzięta. Historia koło swoje ciągle zatacza i słowa hymnu wiernie przytacza. Jeszcze Polska nie zginęła. kiedy my żyjemy. Wolność przyszła, przeszło 100 lat temu, po uprzednim zniewoleniu i narodu upodleniu. Przyszła i jest na mapie świata, gdzie dobro ze złem się ciągle przeplata. Przyszła jak cudowna jutrzenka, jak światło w ciemności, światło nadziei i blasku radości. Rzeczypospolita znów żyje i rozkwita, a o nic nie prosi, o suwerenność nie pyta, jest piękna, zasobna i syta. Nikt nigdy ducha jej nie złamał. Nawet wtedy, kiedy totalitaryzm historią zakłamał. Wiara w narodzie zawsze istniała. Matrzyna ręka, ta z Jasnej Góry, od wieku nad nią czuwała. Bóg honor ojczyzna, to piękne wyzwanie. Polaków to samość i rozpoznanie. Zwyciężył orzeł biały, zwyciężył polski duch. Biało-czerwona, Dumna, wyliśniona. Weź ją rodaku, weź mocno w swoje ramiona. [00:26:22] Speaker D: Brawo, brawo, brawo pięknie. Panu za tę aktywność serdecznie dziękujemy. Życząc doczekania owych 50 lat wolontariatu w służbie nie tylko dzieciom. [00:26:35] Speaker E: Serce dziękuję. [00:26:46] Speaker F: Przybiegłaś w chwili tej ostatniej Na peron jakby zwrónął ptak W powietrzu drżał gwizd poszegnalny Pamiętam wciąż od tylu lat Peron oest, tylko na nim pada deszcz, A muzyka szklanych serc ciągle gra, ciągle gra. En peron oest, gdzie żegnałaś wtedy mnie, Jakbym ruszał wielki rejs w wielką dal, w siłą dal. Na wszystkich stacjach tego świata Gdziekolwiek kolej rzuci mnie Ten dawny obraz do mnie wraca Nie gaśnie wciąż, wciąż pali się Pyrrhon jest, tylko na nim pada deszcz A muzyka szklanych serc ciągle gra, ciągle gra Ten peron es, gdzie żegnałaś wtedy mnie, jakbym ruszał w wielki rejs, w wielką dal, w siłą dal. Peron es, tylko na nim pada deszcz, a muzyka szklanych serc ciągle gra, ciągle gra. Gdzie żegnałaś wtedy mnie, jakbym ruszał wielki rejs w wielką dal. [00:29:41] Speaker B: Kalejdoskop, magazyn społeczno-kulturalny Radiakson. Tej audycji państwo słuchacie. Różne szanse otwierają się w różnych projektach przed osobami niepełnosprawnymi. Jest szansa na staż w administracji państwowej i o tym opowie państwu teraz Eulalia Żurawska. [00:30:10] Speaker G: Wspieramy potencjał. Praktykant 2.0. Szansa na staż w administracji publicznej. Czy staże zawodowe może być początkiem nowej drogi? Czy osoby z niepełnosprawnościami mogą z powodzeniem rozwijać swoje kompetencje i odnaleźć się na rynku pracy? Zdecydowanie tak. Dziś opowiemy o projekcie Praktykant 2,0. Szansa na staż w administracji publicznej, który pokazuje, że czasami wystarczy jedna szansa, by odkryć własny potencjał i zrobić pierwszy krok w kierunku zatrudnienia. Osoby z niepełnosprawnościami posiadają wiele cennych umiejętności, doświadczeń i kompetencji. Często jednak ich potencjał nie jest w pełni wykorzystywany. Przeszkodą może być brak doświadczenia zawodowego, niedostępne środowisko pracy, ale również stereotypy i obawy. Tymczasem niepełnosprawność nie oznacza braku możliwości rozwoju. Każdy człowiek ma swoje mocne strony, a odpowiednie wsparcie może pomóc je odkryć i wykorzystać. Właśnie taką szansę daje projekt Praktykant 2.0. Projekt umożliwia osobom z niepełnosprawnościami zdobywanie doświadczenia zawodowego poprzez staże w administracji publicznej. Uczestnicy mają okazję poznać pracę urzędów centralnych i wojewódzkich od środka. Mogą wykonywać zadania administracyjno-biurowe, pracować z dokumentacją, poznawać zasady funkcjonowania instytucji i zdobywać praktyczne umiejętności. To nie jest jedynie szkolenie teoretyczne. to prawdziwe doświadczenie pracy w konkretnym środowisku. Staż pozwala sprawdzić, czy praca administracyjna jest odpowiednim kierunkiem rozwoju, daje możliwość poznania zespołu, nauczenia się nowych obowiązków i przekonania się, że można być wartościowym pracownikiem. Co ważne, zdobyte doświadczenie może być przydatne nie tylko w administracji publicznej, ale również w firmach prywatnych i innych organizacjach. Uczestnicy otrzymują wsparcie na każdym etapie. Praktykant 2.0 to nie tylko staż. Uczestnice mogą korzystać z warsztatów psychologicznych, cyfrowych i zajęć z autoprezentacji. Projekt oferuje również wsparcie doradców zawodowych i trenerów pracy. Pomagają oni przygotować CV, rozwijać kompetencje i przejść przez kolejne etapy rekrutacji. Dodatkowo uczestnicy mogą skorzystać z indywidualnie dobranych szkoleń zawodowych, np. z obsługi programów biurowych, Excela czy archiwizacji dokumentów. Ważne jest to, że wsparcie dostosowywane jest do potrzeb konkretnej osoby. Nie każdy musi mieć wcześniejsze doświadczenie w administracji. Umiejętności zdobyte z innych zawodów podczas edukacji, wolontariatu czy codziennych aktywności mogą również okazać się bardzo przydatne. Projekt pokazuje również jak ważne jest tworzenie dostępnych miejsc pracy. Urzędy uczestniczące w projekcie przygotowują się do przyjęcia stażystów z różnymi potrzebami. Istotne są zarówno dostosowania stanowiska pracy jak i odpowiednia organizacja obowiązków. Pracownicy instytucji uczestniczą w szkoleniach dotyczących dostępności, komunikacji i współpracy z osobami z niepełnosprawnościami. To ważny krok w przełamywaniu barier, nie tylko architektonicznych, ale również tych, które istnieją w naszych przekonaniach. Bo czasami największą przeszkodą nie jest brak możliwości, lecz obawa przed tym, co jest nieznane. A kto może skorzystać z projektu? Projekt jest skierowany do osób posiadających aktualne orzeczenia o niepełnosprawności, które pozostają bez zatrudnienia. Nie ma znaczenia, czy jest to stopień lekki, umiarkowany czy znaczny. Nie jest również wymagane konkretne wykształcenie kierunkowe ani wcześniejsze doświadczenie w pracy biurowej. Liczą się motywacja, gotowość do nauki i chęć sprawdzenia swoich możliwości. Osoby zainteresowane udziałem mogą przygotować CV i skontaktować się z zespołem projektu. Jeśli dokument wymaga uzupełnienia lub poprawy, również w tym zakresie można uzyskać pomoc. Staż zawodowy może być czymś znacznie więcej niż kilkoma miesiącami zdobywania doświadczenia. To początek nowej ścieżki zawodowej, okazja do poznania własnych możliwości i szansa na odzyskanie pełności siebie. Doświadczenia uczestników pokazują, że niektóre osoby po zakończeniu stażu podejmują zatrudnienie w miejscach, w których zdobywały doświadczenie. Inne wykorzystują nowe umiejętności, by szukać pracy na otwartym rynku pracy. Projekt Praktykant 2.0 przypomina nam, że warto dawać szansę, wspierać rozwój i patrzeć na człowieka przez pryzmat jego możliwości, a nie ograniczeń. Każdy z nas zasługuje na możliwość rozwoju i realizacji zawodowych marzeń. Czasami wystarczy jeden krok, by otworzyć drzwi do zupełnie nowych możliwości. Audycja powstała na podstawie webinaru Eweliny Bondyryłówka pt. Wspieramy potencjał praktykant 2.0. Szansa na staż w administracji publicznej. [00:35:42] Speaker H: Czasami późną jesienią zakwita jaśmin lub bez i ktoś nie postrzeże, przed burza jakiś kres Nie pytaj o nic, nie trzeba Niech tak zostanie jak jest Jesienny błękit nieba I biały zdziwiony bez To miłość się spóźniła Pośmieszne kilkanaście lat To miłość się spóźniła bo miłość bywa taka niepokłanna przychodzi gdy sama chce jak sama chce nic nie powstrzyma jej to miłość się spóźniła rozkwitła jak jesienny [00:37:10] Speaker C: kwiat to miłość się spóźniła Dlaczego była taka niepunktualna? Dlaczego noc jego dziś odsłania nam swój czar? [00:37:39] Speaker H: Błądzimy ślepą ulicą, pukamy nie do tych drzwi, Czerwono-czarnych płyt Czekamy na ślepym rogu Gdzie wiatr wywiesił swój szyf [00:38:05] Speaker C: Czekamy na nikogo Bo przecież nie przyjdzie nikt To miłość się spóźni Ośmieszne kilkanaście lat, to miłość się spóźniła. Nieobliczalna, [00:38:32] Speaker H: bo miłość bywa taka. Przychodzi gdy sama chce, jak sama chce, nic nie podtrzyma jej. To miłość się spóźniła, rozkwitła jak jesienny kwiat. To miłość [00:38:59] Speaker C: się spóźniła, nieobliczalna. Dlaczego była taka, obcy [00:39:44] Speaker B: W naszym magazynie pora na felieton. A któż zrobi to lepiej niż mistrzyni pióra i mikrofonu Maria Woś? Przed mikrofonem autorka. [00:40:04] Speaker H: W Dniu Wszystkich Świętych i w Zaduszki wspomina się publicznie zwykle tych, którzy odeszli w ostatnim roku. A to przecież niesprawiedliwe. Bo czy to znaczy, że ci wcześniej zmarli już mogą być zapomniani? No przecież nie. Tym bardziej, że mówi się potocznie, iż człowiek żyje tak długo, jak długo trwa pamięć [00:40:23] Speaker G: o nim. Więc [00:40:24] Speaker H: to my jeszcze żyjący w jakiś sposób związani ze zmarłymi, nie mieliśmy to ich życie przedłużać póki można. [00:40:31] Speaker G: A [00:40:32] Speaker H: dwa pierwsze dni listopada to okazały się za mało. Chyba cały ten miesiąc jest tu odpowiednią porą. [00:40:37] Speaker G: Ale [00:40:38] Speaker H: przy okazji jeszcze jedna refleksja. Gdyby ci, których życie siłą rzeczy chyli się ku zachodowi, pomyśleli o tym wcześniej, że ci, którzy są blisko, będą ich wspominali po śmierci, czasem nawet publicznie, to może bardziej łaskawie obchodziliby się z żywymi, starając się zasłużyć na dobrą pamięć i na to, by zasada mówienia o zmarłych tylko dobrze mogła być realizowana z czystym sumieniem. a swoją drogą nigdy nie wiadomo, które z naszych czynów i słów zostaną przez innych zapamiętane na zawsze. Chcieżbym ja pomyślała, że zapragnę nagle wspomnieć Jana Gawałkiewicza, 44 lata po jego śmierci, której dokładna rocznica przypada akurat teraz, za parę dni, 18 listopada. Ja tego nawet nie wiedziałam, nie uświadamiałam sobie. Wiem, że umarł już dawno i dopiero teraz o dokładnej dacie dowiedziałam się, szukając większej ilości danych o nim w internecie. Tak, przyznaję się, w internecie... A czemu nagle zapragnęłam o nim napisać? Bo udało mi się wreszcie niedawno spłacić pewien wobec niego moralny dług. Jan Kawałkiewicz należał do pierwszego pokolenia studentów i pracowników dydaktyczno-naukowych wrocławskiej polonistyki. Był jednym z sekretarzy redakcji zeszytów wrocławskich i pamiętnika literackiego. W czasie moich studiów prowadził u nas zajęcia z romantyzmu krajowego i po drugim roku mieliśmy zdać u niego kolokwium zaliczeniowe z lektury. Co do mnie zdawałam jest trójką kolegów. Po dwóch kwestiach wstępnych dla każdego z nas Jan Gawałkiewicz przeczytał nam fragment jakiejś prozy i postawił ukochane przez wszystkich polonistów pytanie, z czego to jest. Ku mojemu niejakiemu zdziwieniu poprzedzająca mnie trójka odpowiedziała błędnie, każdy co innego. Kiedy na mnie przyszło, bez wahania powiedziałam, krewni, – A co to jest? – spytał Gawałkiewicz. – Powieść Józefa Korzeniowskiego. – Dobrze, proszę streścić. O, i tu skończyła się moja wiedza. Nie było co kombinować, poddałam się od razu. Wściekła byłam tylko na siebie, jak mogłam nie zapytać o to przed kolokwium kogoś z kolegów, bo ale nie bardzo było kogo, bo właśnie krewnych przeczytał na naszym roku mało kto. Nie dlatego, żebyśmy byli leniwi, nie. Moje pokolenie należało do czytających chętnie i nawet panował wśród nas pewien snobizm, choć ten dotyczył raczej lektur spoza kanonu. Tym lubiliśmy się przed sobą nawzajem popisywać i nawet ze sobą konkurować, kto przeczytał więcej. Natomiast nie snobowaliśmy się raczej na to, że zdaliśmy nie czytając. Co to, to nie. Dlaczego jednak krewnych Korzeniowskiego przeczytał mało kto? Z braku odpowiedniej ilości egzemplarzy po prostu. Nie było jeszcze żadnego wydania powojennego, więc w całym mieście było tego raptem może ze trzy komplety. W Solineum, w Bibliotece Uniwersyteckiej i może jeszcze w Biblioteca naszego Instytutu. A dzieło było opasłe, czterotomowe, więc się od razu przyznałam do nieprzeczytania. – To skąd Pani wie, że to krewni? – zapytał Gawałkiewicz. Bo to jedyny tekst kanonu, którego nie znam. Odpowiedziałam znowu bez wahania i zgodnie z prawdą. A poza tym, mówię, tu się parę razy powtórzyło słowo pokrewieństwo, rodzina, familia. Niechle Pani nie będzie taka intrygientna. Przerwał Piąco Gawałkiewicz, który słynął ze złośliwości. Przeczyta Pani krewnych i przyjdzie Pani jeszcze raz. Nie no, coś podobnego nigdy mi się jeszcze nie przytrafiło. Nie, powiedziałam z rozpaczą, ja już teraz nie przeczytam. Jak to? Przeczyta pani. Nie przeczytam, nie mogę, nie zdążę. Mam za trzy dni egzamin z gramatyki historycznej. Pan mnie skazuje na to, że obleję. To był naprawdę poważny egzamin u profesora Bonka, który był dla wszystkich niekwestionowanym autorytetem i postrachem. I Kawałkiewicz, po jeszcze chwili targów i przekomarzeń, zaczął mięknąć. A przeczyta pani podczas wakacji? Oczywiście, że przeczytam. Zaklełam się z największą szczerością i z najlepszymi intencjami. Zaliczył. A ja jednak nie przeczytałam. Ani podczas najbliższych wakacji, ani następnych, ani żadnych do końca studiów. Nie z bezczelności czy z cynizmu. Zawsze było za mało egzemplarzy i za mało czasu. Po przełomie październikowym książki wreszcie zaczęły wychodzić. Krewnych wydało Osurineum jeszcze wcześniej, w roku 1955, a potem w 1957 Wydawnictwo Literackie. Uczyłam wtedy w szkole. Kupiono krewnych dla szkolnej biblioteki. Mój pierwszy odruch oczywiście natychmiast przeczytam. Ale przecież znowu nie miałam czasu. Uczyłam, miałam bieżące lektury, a poza tym miałam małe dziecko. Jak mogłam się zakopać w cztery domy krewnych? Odłożyłam na później. I tak odkładałam przez wiele lat. Krewni w ciągu tego czasu wyszli chyba kilka razy. Zawsze to odnotowywałam i odkładałam na potem. Ale coraz bardziej swędziało mnie sumienie. Czułam się przez cały czas winna do Gawałkiewiczowi, a potem jego pamięci. Kiedy parę lat temu Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna urządziła wyprzedaż książek z różnych zlikwidowanych placówek, poszłam tam oczywiście i znalazłam krewnych za parę złotych, tych samych z 57 roku, z Wydawnictwa Literackiego. Kupiłam, ale znowu odłożyłam. Książkę miałam jednak na podorędziu i którejś bezsennej nocy wreszcie po nią sięgnęłam. Stwierdziłam, że to w końcu całkiem ciekawe, jakby pewien kontekst lalki Prusa. Obraz przemian społecznych i obyczajowych w środowisku zubożałej szlachty, wcześniejszych trochę niż w lalce, bo w połowie XIX wieku. Wchodzenie z deklasowanych ziemian do miasta, do urzędów i co najciekawsze do rzemiosła. Ogromna u autora znajomość realiów i języka tego środowiska, wiele ciekawych szczegółów. No i język, składnia pełna swoistego uroku. a przede wszystkim jakieś poczucie wypełnienia moralnego zobowiązania wobec pamięci człowieka, który mi zaufał. Tym bardziej, że już od dawna wiedziałam, iż nie byłam jedyną dłużniczką Jana Gawałkiewicza. Pod koniec studiów albo i po studiach dotarła do mnie pewna opowieść o naszej koleżance, nazwijmy ją Renatą, choć inaczej miała na imię. Otóż kiedyś Gawałkiewicz przyłapał ją na zajęciach jak pod ławką, robiła na drutach. Wyobrażam sobie, jak to dzisiaj śmiesznie brzmi wobec tego, co wiemy o zajęciach i zabawach dzisiejszych młodych osób. Ale to było pół wieku temu. Otóż Renata robiła na drutach tak perfekcyjnie, że mogła siedzieć prosto i patrzeć prosto w oczy wykładowcy, a jednocześnie dziergać pod ławką śliczne sweterki. Przyłapana przez Gawałkiewicza, została przez niego surowo poproszona po zajęciach na rozmowę. I wtedy się dowiedział, że w ten sposób Renata zarabia na życie swoje i swego małego kilkuletniego synka. Była starsza o parę lat od większości z nas, już kiedy przyszły na studia, miała męża i malutkie dziecko. Więc kiedy nieoczekiwanie okazało się, że jest chora na gruźlicę, mąż ją opuścił i znalazła się w sytuacji bez wyjścia. A nas obowiązywała dyscyplina studiów, nie wolno było pracować i nie było studiów zaocznych. I cóż robi Jan Gawałkiewicz, złośliwy garbus o zjadliwym języku, którego bali się wszyscy studenci? Zamawia u Renaty sweter dla siebie, potem dla swojej siostry i siostrzynicy, z którymi mieszkał, wreszcie dla wszystkich bliższych i dalszych krewnych i znajomych. A przyjaźniąc się z ówczesnym redaktorem naczelnym Słowa Polskiego, Wieczysławem Markowskim, załatwia jej pokryjomu pracę w redakcji i Renata pisze pod pseudonimem. I nikt o tym nie wie przez wiele lat. Dlatego właśnie musiałam tym bardziej przeczytać tych krewnych. A kiedy przeczytałam, odetchnęłam z ulgą i zapragnęłam opowiedzieć o tym właśnie Państwu, moim słuchaczom, którzy podobnie jak ja, chętnie słuchają opowieści o ludziach mało znanych, a dobrych. Tym bardziej, że w mediach, jak wiadomo, tym lepsza wiadomość, im gorsza. Tym bardziej atrakcyjny materiał, im bardziej drastyczny. No więc, żeby o Janie Gawałkiewiczu napisać, sięgnęłam po jakieś nieznane mi dodatkowe szczegóły do internetu. I oto wśród informacji o tym, że był jednym z sekretarzy redakcji zeszytów wrocławskich i pamiętnika literackiego, że opracowywał przez wiele lat bibliografię pamiętnika, Znajduję jego imię i nazwisko na blogu, który redaguje teolog Jan Turneł z Gazety Wyborczej. Mój niegdysiejszy serdeczny kolega z tego samego roku wrocławskiej polonistyki. I tego już nie będę opowiadać. Ja to po prostu pozwolę sobie przytoczyć. To chyba wolno. Otóż we środę popielcową roku 2007 Jan Turnał pod tytułem Jałmużna cytuje z Ewangelii według św. Mateusza następujące wersety. Kiedy więc dajesz Jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę powiadam wam, ci otrzymali już swoją nagrodę, kiedy zaś ty dajesz jałmużnę. Niech nie wie twoja lewa ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu, a ojciec twój, który widzi w ukryciu. Odda tobie. Tak kończy cytat Jan Turnał i dodaje. Znam parę przypadków wspierania bliźnich w wielkiej tajemnicy. I przytacza przykład biskupa Antoniego Szlagowskiego, a dalej pisze. Drugi przypadek to mój mistrz na wrocławskiej polonistyce, przeszło pół wieku temu, Jan Gawałkiewicz. Był kaleką, dla studentów raczej niemiły. Ale dowiedziałam się po latach, że pod tą oschłością krył wielką ofiarność. Sam zaangażowany religijnie, co było wtedy wśród kadry akademickiej rzadkością, woził do kościoła tych, co nie mogli tam dojść o własnych siłach. Koniec cytatu. Dla mnie to odkrycie zdumiewające, niespodziane, radosne. Cóż, proszę Państwa, na dzisiejszy listopadowy wieczór tyle naszych nieoczekiwanie wspólnych, wdzięcznych słów o zmarłym przed 44 laty Janie Gałkiewiczu, który złośliwy był tak spektakularnie, a tak gołębiodobry w ukryciu. muzyczka [00:52:54] Speaker F: Tyle sił, tyle chwil Przed nami otwierał się świat I anioł nadziei przy nas był A los był z nami za pan brak Ty przyszłaś jak pierwsza letnia noc Wniosłaś pogodę w me dni, więc każdy odkryty szczęścia lom imieniem zwałem twym. To co dał nam świat niespodzianie zabrał w nos dobre chwile, Niosąc w zamian bagaż zwykłych drog To, co dał nam świat To odeszło z biegiem lat Cóż wart jest dziś nieprzesny żal Że los wziął to, co dał Nie znałem przy Tobie srogich dziw Barwami rozkwital nam mrok Gdy owoc dojrzewał w sadzie Twym To biał gałęzie dobry krąg Nie chciałaś od życia wiele brać Radości dzieliłaś na dół A skutką patrzyłaś sama w twarz Gdy czasem przyszły tłum To, co dał nam świat Niestodzianie zabrał los Dobre chwile Niosąc w zamian bagaż zwykłych prośb To, co garnak chciał, to odeszło z biegiem nas Cóż warczyć dziś nie wczesny żal Że las wziął to, co dał To, co dał nam świat, Niestocianie zabrał los, Dobre chwile wskradł, Niosąc w samiach waga zwykłych los, To co dał nam świat, to odeszło z biegiem lat. Cóż wart jest dziś niewczesny żart, że los wziął to, co dał. [00:57:07] Speaker B: I tak kończy się dzisiejsze wydanie magazynu Kalejdoskop Radia Akson. To magazyn społeczno-kulturalny. Przygotowali go dla Państwa Maria Woś Eulalia Żurawska Stanisław Szubert Przyjemność zapowiadania miałem ja, Leszek Kopecz. Całość zrealizował dźwiękowo i technicznie Łukasz Stawowczyk. Dziękujemy Państwu za uwagę i w rytmie takiego sympatycznego marszowego rytmu żegnamy się do następnego spotkania. Do usłyszenia. Zapamiętaj tę nazwę. Kalej Dostąp, magazyn społeczno-kulturalny Radia Xon. Napisy stworzone przez społeczność Amara.org

Other Episodes

Episode

September 19, 2025 • 00:57:52

Kalejdoskop Radia KSON - 19.09.2025

Audycja „Kalejdoskop Radia KSON” skupia się na tematyce wsparcia osób z niepełnosprawnościami oraz edukacji zdrowotnej. Główną gościnią pierwszej części jest Alina Wierzbicka – prezes...

Listen

Episode

November 06, 2026 • 00:44:18

Kalejdoskop 06-11-2026

Audycja „Kalejdoskop Radia KSON” to magazyn społeczno-kulturalny, w którym spotykają się inspirujące historie, lokalne inicjatywy i tematy ważne dla różnych pokoleń. W programie gości...

Listen

Episode

September 13, 2024 • 00:57:09

Kalejdoskop Radia KSON - 13.09.2024

Audycja „Kalejdoskop Radia KSON” po wakacyjnej przerwie łączy treści muzyczne i społeczno-kulturalne, rozpoczynając się rozmową o szachach jako dyscyplinie dostępnej dla wszystkich, także osób...

Listen