Kalejdoskop 16-10-2026

October 16, 2026 • 00:59:56
Kalejdoskop 16-10-2026
Kalejdoskop Radia KSON
Kalejdoskop 16-10-2026

Oct 16 2026 | 00:59:56

/

Show Notes

Audycja „Kalejdoskop Radia KSON” to magazyn społeczno-kulturalny, w którym nie brakuje ciekawych rozmów, lokalnych historii i inspirujących inicjatyw. Tym razem Stanisław Schubert rozmawia z Januszem Wojtasem, prezesem Stowarzyszenia Sympatyków Sobieszowa, o historii tej wyjątkowej części Jeleniej Góry, jej przemianach, lokalnych inicjatywach oraz atrakcjach, które warto poznać, odwiedzając Sobieszów i okolice Chojnika.

Kolejnym gościem jest Dariusz Kawecki, założyciel Fundacji Ośla Dolina, który opowiada o onoterapii, czyli terapii z udziałem osłów, oraz o niezwykłej więzi między ludźmi i zwierzętami. Słuchacze poznają historię azylu, w którym schronienie znalazło około 40 potrzebujących zwierząt, dowiedzą się, jak wygląda praca terapeutyczna z dziećmi i osobami z niepełnosprawnościami, a także w jaki sposób można wesprzeć działalność fundacji i odwiedzić jej podopiecznych.

W programie nie zabraknie również kulturalnych propozycji. Jan Lercher z Książnicy Karkonoskiej zaprasza na październikowe wystawy, spotkania autorskie i drugi Festiwal Kryminału, a także poleca ciekawe audiobooki polskich autorów, między innymi Katarzyny Bondy, Przemysława Piotrowskiego i Maxa Czornyja.

Całość, jak zawsze, uzupełnia muzyka i serdeczna atmosfera, a poruszane tematy pokazują, jak wiele dobrego dzieje się w naszym regionie dzięki zaangażowaniu ludzi z pasją i wielkim sercem.

Zapraszamy!

Chapters

View Full Transcript

Episode Transcript

[00:00:11] Speaker A: Witam Państwa i zapraszam. Kolejna edycja magazyn Kalejdoskop Radia Akson. Magazyn społeczno-kulturalny. Cieszę się, że znowu możemy się spotkać. Kłaniamy się nisko i zapraszamy na kolejne spotkanie. Za moment opowiem o tym, co wydarzy się w dzisiejszej audycji, ale na razie zapowiem piękną piosenkę. Wiele razy podkreślałem, że przed jesienią nie da się uciec. A więc proponuję Państwu koncert jesienny Magda umarł. Za [00:01:24] Speaker B: naszym oknem Na piecu skrzypce stroi śwież Dziewczyny płaczą, bo skończyło się już lato Tylko słychać gdzieś koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie. W ogrodzie zasną pod gruszą chochą i śnie o pięknej dziewczynie, a strach na wróble przydrożne wierzby liczy. tańcząc na mięs w objęciach polnej myszy. Koncert, koncert, koncert jesienny nad zaświerszczę i wiatr w kominie koncert, co zbawim latem odpłynie. Pnie drzew pokryły się dawnym lchem, Wiatr rozwiał jeszcze jeden dzień A na ścierniskach pozapalały się ogniska W oddali smuje się Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie. W ogrodzie zasnął pod gruszą chochą i śni o pięknej dziewczynie, a strach na wróble przydrożne wierzby liczył. tańcząc na między w objęciach polnej myszy. Koncert, koncert, koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie, koncert, co zbawim latem odpłynie. Wywietrzał dawno zapach mrożny, Szczelnie zamknięto wszystkie drzwi. Ludzie czekają, może już jutro będzie biało. Pod piecem cicho brzmi koncert jesienny, na dwa świerszcze i wiatr w kominy. Uciekł na drogę, pokochał wierzbę i nagle gdzieś się rozpłynął. A strach na wróble leży samotny w polu. Byszko rzuciła, uciekła do stodoły. Koncert, koncert, koncert jesienku nad zaświerszczę i wiatr w kominie dziś ze świerszczami zasnął już na zimę. [00:04:47] Speaker A: Kalejdoskop, magazyn społeczno-kulturalny. co usłyszymy dzisiaj w magazynie. Stanisław Schubert przeprowadzi rozmowę z gościem na temat sobieszowa. Sobieszów kiedyś i dzisiaj. Potem polecimy Państwu znakomitą terapię, właściwie różne sposoby terapii, dzięki naszym ukochanym zwierzętom, z którymi za przyjaźnieniem możemy dokonywać różnych rzeczy, między innymi terapii. I to też Stanisław Schubert będzie rozmawiał z kolejnym gościem. Pojawi się Jan Lercher z książnicy karkonoskiej, który poleci państwu książki, które warto przeczytać i warto je mieć w swojej biblioteczce. Nie zabraknie dobrych polskich piosenek. Witają państwa Stanisław Schubert, Jan Lercher, Leszek Kopec i realizator Łukasz Stawowczyk, który po mistrzostku zrealizuje tę audycję. Do studia podąża już Stanisław Schubert z gościem. Będą za chwilę rozmawiać o bardzo ważnych i ciekawych sprawach dotyczących Sobieszowa. Panie Stanisławie, proszę przedstawić gościa. [00:06:21] Speaker C: Witam w karydoskopie. Przede mną pan Janusz Wojtas, prezes Stowarzyszenia Sympatyków Sobieszowa. Proszę państwa, to była piękna miejscowość. Pamiętam ją jeszcze do 75 roku, bo przecież byłem uczniem technikum przemysłu leśnego, którego nasz rozmówca był przez jakiś czas właściwie finalnym dyrektorem. To było piękne miasto, które trochę dzisiaj legło w gruzach zapomnienia. Panie Januszu, proszę powiedzieć o początkach właśnie tego końca Sobieszowa jako jednostki administracyjnej. [00:06:54] Speaker D: Sobieszów jako samodzielne miasto, miasteczko, było całkiem urokliwe. Ja je pamiętam, kiedy to tramwajem jeszcze z tatą jeździliśmy na jagody czy na grzyby, na wycieczki w ogóle w okolicach Chojnika, gdzie tramwaj przed szkołą, o której wspominałeś, miał swoistą pętlę. I rzeczywiście Sobieszów wtedy zielenią słyną i takim charakterem drzewno-leśnym, bo w Sobieszowie były tartak, dwie fabryki mebli, nadleśliństwo miało swoją siedzibę, bazę hotelu, gdzie dzisiaj stoi Biedronka, był Karkonoski Park Narodowy, miał swoją dyrekcję, także taki charakter Sobieszowa był zawsze leśno-drzewny. [00:07:39] Speaker C: No i piękny autoracz tego miasteczka, no urozmaicali również uczniowie twojej umiłonej szkoły, ubrani w zielone mundury [00:07:49] Speaker D: leśników. Ty miałeś szczęście, że chodziłeś do Technikum Przemysłu Leśnego. Ja akurat bez mojej, jak to się mówi, wiedzy zmieniono na Technikum Przemysłu Drzewnego, ale ta zmiana wynikała ze zmian, które się działy w przemyśle drzewnym i leśnictwie, kiedy totaltaki były przy nadleśnictwach, no to wtedy było Technikum Przemysłu Leśnego. Natomiast w momencie, kiedy te tartaki zostały usamodzielnione, bo takie były działania, no to wówczas Technikum Przemysłu Leśnego przekształcono w Technikum Przemysłu Drzewnego, ponieważ charakter tej naszej szkoły był taki tartaczno-drzewny. No, bo związany był przede wszystkim z pierwiastkowym przerobem drewna, który czyni się w tartaku. Tych tartaków w Polsce było bardzo dużo, bardzo dużo. Na Dolnym Śląsku to było naprawdę zaczęsienie. Większe, mniejsze, do dzisiaj jeszcze w Bolkowie jakieś tam szczątki tego tartaku funkcjonują. ale tutaj na tym terenie było ich bardzo dużo. Kiedyś przed wojną, nawet jak i po wojnie kilka lat, w samym Sobieszowie były dwa tartaki. Jeden, który dzisiaj przypomina taką enklawę zieleni, której tam już wszystko zarasta, a drugi był wzdłuż rzeki Wrzosówki w kierunku Jagniątkowa i ten drugi był małym tartakiem, który produkował elementy ciesielskie. do budowy schronisk. Muszę tu wspomnieć, że na przykład schronisko Szwajcarka, czy schronisko Kochanówka, to są schroniska wybudowane z drewna produkowanego w Tartach. [00:09:17] Speaker C: Proszę powiedzieć, jak mieszkańcy Sobieszowa przyjęli ten element inkorporacji miasteczka Dowona Wielkiej Jeleniej Góry, która miała zostać województwem? [00:09:28] Speaker D: Trudno mi o tym powiedzieć cokolwiek, bo wyjeżdżałem z miasteczka Sobieszów, a wracałem do Jeleniej Góry, której częścią był już Sobieszów. Jako mieszkaniec Sobieszowa przez 40 lat traktowaliśmy to jako specyficzną dzielnicę, dość charakterystyczną. jeśli chodzi o część Jeleniej Góry. Pewne działania, które podejmowano w latach 70. miały określone cele. Myślę, że działania niektórych naszych obywateli, że potraktowali Jagniątków, Sobieszów, Goduszyn, Cieplice jako takie dzielnice, w których można ładnie się wybudować, ładny domek sobie postawić z pięknym widokiem na Karkonosze. Oczywiście wówczas wiedza o karkonoszy była dość skromna, ponieważ popularne były Szkalska Podęba, Karpacz, domy fwp-owskie funkcjonowały na całą Polskę i moja siostra przez kilka lat prowadziła w Szkalskiej Podębie takie domy. One się nazywały Raszyn i Chmielnik, było ich osiem. I ja każdą wolną chwilę w czasie studiów przyjeżdżałem i pomagałem jej. Byłem tam kaowcem, przewodnikiem, magazynielem, kelnelem, no bo u mojej siostry w domach czasowych przebywało jednorazowo 250 osób z całej Polski. [00:10:45] Speaker C: Wracamy do Sobieszowa. Dzisiaj Sobieszów jest miasteczkiem trochę daleko od szosy, o trudnej komunikacji. Góruje nad nim piękny chojnik. Właściwie nadaje mu to szton uratowany ośrodek edukacyjny Karkonoskiego Parku Narodowego. I co dalej? [00:11:04] Speaker D: Ja myślę, że wchodzenie w prąd pewną tendencją społeczną, no nie jest chyba najlepszym rozwiązaniem. Wspomniałem już, że Sobieszów, Jagniątków, Cieplice w pewnym momencie zaczęto traktować jako część, nazwijmy to sypialnianą, czyli domek postawiony, w którym się spędza wieczory, noce, weekendy. Natomiast pracuje się poza tym miejscem zamieszkania, bo tych zakładów pracy rzeczywiście, których kiedyś w Sobieszowie było dość sporo o tartakach i o fabrykach mebli nie wspominając, po prostu już nie istnieją. Natomiast ludzie wyjeżdżali do pracy czy to do centrum Jeleniej Góry, czy to wyjeżdżali poza Jelenią Górę i ta tendencja się przez wiele lat utrzymywała. No bo takie na stałe czasy. [00:11:56] Speaker C: Czyli to był pomysł, aby stworzyć grono sympatyków Sobieszowa, [00:12:01] Speaker D: Pomysł powstania stowarzyszenia zrodził się przy stoliku w Domu Kultury Muflon, kiedy to z ówczesnym dyrektorem tegoż obiektu, Waldemarem Wilkiem, popijałem kawę jako dyrektor Zespołu Szkół Żewnych i Leśnych w Jeleniej Górze. Spotkania nasze były wówczas bardzo częste, ponieważ moja młodzież z internatu, ze szkoły często korzystała z obiektów Domu Kultury Muflon. Chodziła tam na dyskoteki, chodziła na różne wydarzenia, które się odbywały i nasze kontakty dwóch dyrektorów odbywały się dość często. I wówczas to właśnie przy jednym z takich spotkań zrodził się pomysł, żeby stworzyć stowarzyszenie, czy fundację, czy jakikolwiek klub, który by zrzeszał mieszkańców tej specyficznej, nazwijmy to, dzielnicy. Oczywiście musieliśmy do tego zaangażować wiele osób, minimum wtedy pamiętam komitet założycielski liczył 20 osób z imienia i nazwiska. Były to osoby, które w Sobieszowie funkcjonowały od wielu, wielu lat, jak chociażby Jan Bujak, który też był jednym z założycieli. No i tak to w 1999, w zasadzie na przełomie 2000 roku, powstało 3xS, czyli Stowarzyszenie Sympatyków Sobieszowa. Bardzo prężnie wtedy ci wszyscy założyciele, to byli naprawdę ludzie o dużym autorytecie w Sobieszowie, chcieliśmy wspomóc działalność Muflonu. Wtedy sztandarową naszą imprezą były dni Sobieszowa, które trwały wówczas 3 dni, Potem zmniejszyliśmy do dwóch, no bo koszty były dość duże. Zrobiliśmy 700-lecie Sobieszowa też jako stowarzyszenie i rzeczywiście miało to swoją rację bytu. Stowarzyszenie funkcjonuje do dzisiaj. W ubiegłym roku mieliśmy 25-lecie, taką okrągłą datę. No i funkcjonujemy na zasadzie pospolitego ruszenia. [00:14:23] Speaker B: W błękitzie mamy swój dom Na wyspie słońca W błękitzie mamy swój ląd Zwyczajnych spraw Jesteś mój przenówiec Tak często myślę Bez Ciebie jesień dogoni mnie, bez Ciebie marzeń oduczy się, bez Ciebie pasjans nie wyjdzie mi w pochmurne dni. Bez Ciebie zmartwi mnie byle co Bez Ciebie nic nie będzie mi szło Bez Ciebie na zawsze schowam się na serca dnie Jeszcze wciąż jest tyle słońca Nie płynie czas, jesteś mój Czemu więc tak często myślę, że Bez Ciebie wino utraci smak, bez Ciebie nigdy nie powiem tak, bez Ciebie drogi zasypie wiatr popiołem z gwiazd. Bez Ciebie smuci mnie każdy wiersz Bez Ciebie nie przychodzi sen Bez Ciebie w jesień zapadnie świat na tysiąc lat Bez Ciebie jesień dogoni mnie, bez Ciebie marzeń oduczę się, bez Ciebie pasjaż nie wyjdzie mi po chmurne dni. Bez Ciebie zmartwi mnie byle co Bez Ciebie nic nie będzie mi szło Bez Ciebie ja zawsze schował się na serca dnie [00:17:33] Speaker A: A teraz zapraszam na drugą część rozmowy o sobieszowie. [00:17:36] Speaker C: Jakie są cele i ile macie szabli? [00:17:39] Speaker D: No więc właśnie, jeśli chodzi o szable, to jest to liczba ze znakiem zapytania, ponieważ my jesteśmy otwartym stowarzyszeniem. To nie jest, że podpisuje ktoś deklarację, płaci składki. Każda osoba, która chciałaby być aktywna, która by chciała, żeby coś się w Sobieszowie działo, to ma rację bytu, może przyjść na nasze spotkanie, może złożyć inicjatywę, może nawet zainicjować pewne działanie i wówczas, jeżeli to będzie interesujące na tyle, żebyśmy się w to zaangażowali, to takie też działania są w naszej tu orbicie. Najczęściej mając dobre kontakty ze Szkołą Podstawową nr 15, z Karkonoskim Parkiem Narodowym, te kontakty moje są od wielu, wielu lat, ponad 40, to ja też nie ukrywam, że poprzez sport, poprzez oświatę współpracuję i wiele imprez, które organizuje Szkoła Podstawowa nr 15, klub MKS Karkonosze Sporty Zimowe czy Karkonoski Park, to moje stowarzyszenie osobie mojej i nie tylko, bo wielu jeszcze innych mieszkańców, wspomagamy te imprezy i wtedy na plakatach, na informacjach, kto jest organizatorem, stowarzyszenie pojawia się jako współorganizator pewnych imprez. Są to najczęściej imprezy o charakterze sportowym, kulturalnym, festyny. No i to co robi Karkonoski Park Narodowy, tutaj nasz udział jest może skromniejszy, ponieważ park ma swoje wyspecjalizowane działania, a my ich tylko w tym pomagamy. [00:19:16] Speaker C: Struktura wiekowa mieszkańców dzielnicy Sobieszów. [00:19:19] Speaker D: Bardzo różna, chociaż muszę powiedzieć, że oczywiście ta grupa młodych ludzi, którzy chodzili do dwóch szkół średnich, które były kiedyś w Sobieszowie, to wówczas ten przekrój młodzieży, czy nawet później jak była wyższa szkoła menedżerska przez kilka lat, która też związała wielu młodych ludzi jako studentów, to ten przedział jest dość ograniczony, ponieważ już tych szkół i uczelni nie ma. Natomiast dzieci uczęszczające do szkół z okolicznych też miejscowości, z Podgórzyna, z Wojcieszyc, chodzą do szkoły podstawowej. Natomiast później jest już taki przekrój społeczny ludzi zaangażowanych zawodowo, którzy tak jak wspominałem mieszkają i mają nawet firmy, małe czy średnie. No i jest spora grupa ludzi starszych, którzy mieszkają w tej dzielnicy. [00:20:16] Speaker C: Proszę powiedzieć, jak z dostępem do takich dóbr socjalnych, podstawowych, jak możliwość zrobienia zakupów, zakupu leków, jak na przykład wizyta u lekarza, jak wreszcie oprócz Domu Kultury Muflon z uczestnictwem w zajęciach kulturalnych, jak z transportem, bo przecież tramwaju już nie ma. Czy ludzie zgłaszają w czasie waszych spotkań te problemy, abyście nieśli je do Rady Miasta? [00:20:43] Speaker D: Akurat tak się złożyło, że w 2010 zostałem radnym miasta Jeleni Góry i przez cztery lata swojej kadencji prezentowałem potrzeby tej specyficznej dzielnicy, bo nie ma statusu dzielnicy Sobieszów, ale traktowaliśmy jako taką specyficzną. Rzeczywiście jednym z problemów był transport do miejsc, które stały się atrakcyjne, czyli do galerii, ale na dzień dzisiejszy myślę, że od kilku lat sytuacja w zakresie handlu, w zakresie dostępu do pewnych przez siebie wymienionych elementów życia codziennego jest już znacznie poprawiona, bo mamy w centrum Sobieszowa na byłej bazie OTL Biedronkę, bardzo popularny supermarket. Niedaleko jest osiedle Orle, też skupisko kilku sklepów handlowych. No i w Sobieszowie oprócz biedronki jest lewiata, są żabki, także ten element handlowy nie jest zły. Też jest apteka, sklepy są warzywne, także te najbardziej potrzebne elementy do życia codziennego mogą sobie mieszkańcy Sobieszowa robić na miejscu, jak to się mówi. Jeśli chodzi o elementy kultury, no to Jeleniogórskie Centrum Kultury Muflon funkcjonuje i rzeczywiście mogę powiedzieć, że dość prężnie, bo może ten zakres imprez, który organizuje Muflon jest dość ograniczony, ale to jest w strukturze Jeleniogórskiego Centrum Kultury, a więc to musi tam realizować określone zadania, ale teraz na przykład jest półkolonia, a więc troszkę angażują też dzieci, robią wycieczki. robią zajęcia atrakcyjne, plastyczne i nie tylko, muzyczne, taneczne, także jest to. W ostatnim czasie bardzo wspomógł Sobieszów, jeśli chodzi o działania kulturalne Karkonoski Park Nadodowy. Andrzej Raj, którego znam już ponad 40 lat, jego początki pracy w Karkonoskim Parku były dość trudne i ciekawe. Współpracowaliśmy wówczas jako dyrektor szkoły, a on pracownik Karkonoskiego Parku. Później jego awans na zastępcę dyrektora skutkował tym, że dzisiaj Pałac Sobieszów, to Centrum Edukacyjno-Przyrodnicze, jest fantastyczną formą takiej perełeczki kulturalno-przyrodniczej. Rzeczywiście w ostatnich latach ta działalność z zakresu kultury, bo jest tam przecież Muzeum Interaktywne, ale robią też różne szalenie ciekawe spotkania sąsiedzkie, gdzie można się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy, niektórych wykładów o wilkach, o nietoperzach, o rzeczach, które na co dzień mniej może zwracamy uwagi, a nasza wiedza jest dość ograniczona. Bardzo często słyszę nawet wśród moich znajomych, że straszą jeszcze, że w okolicach Sobieszowa pojawiły się wilki. No i to jest tekst, który ma przestraszyć człowieka w stosunku do tego gatunku. A to trochę inaczej wygląda w rzeczywistości. Ale to mówię o Karkonoskim Parku. I ta perełeczka niech funkcjonuje. Chojnik stał się też elementem ciekawym. [00:23:58] Speaker C: Cieszymy się z KPN-u, z tego cudownego majstersztyku, jaką była renowacja tego starego zamczyska, ale Chojnik dumnie czuwa nad całą Kotiną i Jelenią Górską i z Kunegundą i legendami. No a jak się idzie w góry, to warto coś innego wypić, zostawić coś po sobie, ale także i zjeść. Niech Pan łaskawie w imieniu Towarzystwa Sympatyków Sobieszowa zaprosi wszystkich gości do tej pięknej dzielnicy miasta. I może mieszkańcom zechciałby Pan od nas i od siebie przekazać jakieś życzenia, szczególne z wyborem muzyki. Tą to prośbę Pańską z chęcią spełnimy. [00:24:37] Speaker D: Dziękuję za możliwość wypowiedzenia się. Zapraszamy wszystkich, którzy chcieliby zobaczyć Pałac Sobieszów, wejść na Górę Chojnik, posłuchać legendy Kunegundy. Chcieliby sobie pospacerować po tej części Jeleniej Góry, bo jest tam jeszcze też kilka fajnych elementów, które chcielibysmy w jakiś sposób może wypromować jeszcze dodatkowo, jak chociażby miniaturę Chojnika, która znajduje się przy ulicy Karkonoskiej, przepiękny mały pomniczek tej góry. Natomiast mieszkańcom życzę jak najmniej problemów, a wiem, że są. Dotyczą one nie tylko komunikacji, ale również pewnych elementów zabudowy tej części miasta, żeby korzystali z tego, że naszą dzielnicę odwiedza sporo turystów. [00:25:31] Speaker C: Jaką baluzję chcesz przekazać mieszkańcom do tych życzeń? [00:25:35] Speaker D: Myślę, że Cień Wielkiej Góry, Budki Suflera, piosenka, która dotyczy, co prawda, jednego szczytu, ale mamy tam w Karkonoszach tą naszą jedną górę, ale traktujmy, że góra, na której stoi chojnik, też jest górą. Tak. [00:25:49] Speaker C: Proszę Państwa, gościem naszym był Janusz Wojtas, człowiek umiłowany w edukacji żywiarskiej, żeby nie powiedzieć leśniczej, autor książki, wspomnień o jedynej w szkole, regionalista, i aktywny dzisiaj jeszcze członek Jelenia Górskiej Rady Seniorów. Posłuchajcie Państwo jak wybrzmi cień Wielkiej Góry przesłany w życzeniach dla wszystkich mieszkańców Sobieszowa. Dziękuję za rozmowę. [00:26:16] Speaker D: Dziękuję również. [00:26:33] Speaker E: Ona przychodzi chytrze, bez ostrzeżeń i gruś, i gruś. Krzyczy pękniętą liną, kamieniem zerwanym spod stóp, Wszystko zaczyna się zwykle jak każdy wspinaczki dzień. Trudny dzień, ściana, droga pod szczyt, a potem największy obcy obcy obcy Lecz są na wyżkę i są! Góry wysokie Tym, co z wami walczy w ciałe Ryzyko śmierć Tutaj wszystko nie jest ważne Na zasadzie rąk Inni już idą dalej Kalejdoskop, [00:29:12] Speaker A: magazyn społeczno-kulturalny. Przyjaźń ze zwierzętami może nam naprawdę bardzo pomóc. Nawet państwo nie wiecie, nie zdajecie sobie sprawy, jak piękne rzeczy dzieją się tuż obok Jeleniej Góry, bardzo niedaleko. Przed nami kolejny gość, [00:29:43] Speaker C: który go zaprezentuje, Stanisław Schubert. Zobaczcie państwo, że drgają wam serca, a może i łza się zakręci w oku. Pan Dariusz Kawecki, który jest dzisiaj naszym gościem, przyjechał do nas z Głębocka, to jest miejscowość w okolicach Miłkowa, który ma nietypową działalność. Z uwagi na swoje wykształcenie, bo wraz z żoną są nauczycielami, a przypadek zrządził że zajęli się animaloterapią. Czy państwo wiecie, co to jest onoterapia? No właśnie. Witam pana, panie Dariuszu. Proszę uprzejmie powiedzieć o tej onoterapii, bo to się zaczęło od osła, podobnie jak nazywa się pańskie gospodarstwo oślą doliną. [00:30:25] Speaker F: Witam państwa serdecznie. Rzeczywiście wraz z żoną zajmujemy się onoterapią, czyli terapią osób niepełnosprawnych, osób, które potrzebują dodatkowego wsparcia i ta terapia i to wsparcie odbywa się właśnie w Towarzystwie Osła. Osioł jako zwierzę terapeutyczne doskonale sprawdza się w tej swojej roli. Osioł ma, zresztą sami wiemy jaki jest odbiór taki społeczny osła, osioł jest taki sympatyczny. przyjazny, bardzo przyjacielski, bardzo łatwo nawiązuje kontakt z człowiekiem. Ale [00:31:06] Speaker C: uparty. [00:31:07] Speaker F: Ten upór osła jest raczej legendą, która się nie sprawdza. Osioł rzeczywiście potrafi się zatrzymać w miejscu, kiedy się przestraszy czegoś. I to jest też jego wyższość na przykład nad terapią w towarzystwie koni. Koń przestraszony potrafi ponieść, uciec, osioł, kiedy wyczuje niebezpieczeństwo, po prostu się zatrzyma. I dzięki temu też, no, ta cała terapia i te zajęcia z osłem są bezpieczniejsze. [00:31:35] Speaker C: Powodem, dla którego Państwo zainteresowaliście się animaloterapią był fakt posiadania dziecka ze skorzeniem. To dobry motyw, ale wydaje się, że przekroczyliście Państwo ten Rubicon i świadczycie usługi także i z potrzeby serca przy użyciu innych zwierząt. I niech Pan powie o tej swojej pięknej misji ratowania zwierząt od niechybnej śmierci, a może i kalectwa. [00:32:01] Speaker F: Rzeczywiście zaczęliśmy bardzo spokojnie z tą myślą, że będziemy prowadzić zajęcia ze swoim synem, z Jakubem, który cierpi na zespół Silvera Russella, dosyć rzadkie genetyczne schorzenie. Natomiast zwierząt w okolicy, takich, które potrzebowały po prostu ludzkiej pomocy, Okazało się, że jest tak wiele, że trudno zamknąć oczy i serce na tą ich krzywdę. W tej chwili prowadzimy azyl dla takich zwierząt. Mamy ich około 40. Są kozy, są konie, kuce, psy, koty, a nawet jeden żółw i jedna świnka getyńska. [00:32:38] Speaker C: Mówił pan o tym kucyku, powodując moje wzruszenie, który właściwie był przeznaczony na rzecz, a potem o przyjaźni zwierzęcej. [00:32:49] Speaker F: Tak mamy kucyka, taką młodą klaczkę Jagodę. Jej los rzeczywiście wydawał się być bardzo tragiczny. Była trzymana w zamknięciu w komórce, jej matka poszła na rzeź, ona jakaś tam pewnie czekała na osiągnięcie określonej wagi. Był to koń, który był trzymany, zamknięty w komórce, we własnych odchodach, z ogromną astmą, właściwie tymi odchodami wyżarte płuca i w bardzo złym stanie zdrowotnym. Ten koń trafił do nas, kucyk właściwie. Trzymaliśmy go w stajni na moczonych trocinach z daglezji, dlatego, że nawet kontakt z sianem i słomą pylącą powodował ogromny kaszel, także cała wioska słyszała, że u nas konik kaszał. No i konik też był przerażony, a więc nie można było do niego podejść, bo kopał, gryzł, starał się w każdy możliwy sposób zniechęcić człowieka do kontaktu z nim. W tej chwili jest to cudowny, spokojny, wyleczony konik, który bardzo lubi też kontakt z ludźmi. Wręcz pierwszy przybiega, kiedy przychodzą do nas jacyś goście. Kłopoty zdrowotne troszkę tam się odzywają, bo niestety ma lipcówkę, czyli takie mocne uczulenie na ugryzienia wszelkich owadów, więc też wymaga cały czas stosowania odpowiednich płynów, leczenia skóry, ale myślę, że jest już w dobrym miejscu i mamy nadzieję, że jest szczęśliwy z nami. [00:34:18] Speaker C: Jagoda spotkała po latach swego kolegę Stefana. [00:34:22] Speaker F: Jagoda przyjechała ze Stefanem, w związku z tym, że zawsze staramy się, żeby były co najmniej dwa zwierzęta tego samego gatunku, ze względu na ich dobrostan i taki rozwój prawidłowy. Natomiast Stefan rzeczywiście był w stadzie z konikiem polskim o bojowym imieniu Rambo. I te koniki u nas spotkały się po ponad roku nieobecności i to rzeczywiście była bardzo wzruszająca chwila, bo już kiedy ten konik przyjechał do nas w Bukmance, Stefan usłyszał jego rżenie, już go poznał. No i później oczywiście wielka radość spotkania dwóch koni. Cały dzień właściwie chodzenia obok siebie, pysk w pysk i takiej czystej radości z tego, że są znowu razem. To były rzeczywiście wzruszające chwile dla wszystkich, którzy to widzieli. [00:35:13] Speaker C: Proszę Pana, no dobrze, ale i małżonka i Pan przecież jeszcze z zawodu jesteście nauczycielami. po kursach tyflopedagogicznych pewną specjalizacją, ale jakże się potrafili się przekształcić do takiej posłanniczej roli, powiedziałbym, krajem misji. Myślę, że też i posiadanie takiej środy, tych zwierząt, to są pewne niemałe koszty. [00:35:40] Speaker F: Jeżeli chodzi o koszty, to rzeczywiście staramy się pozyskiwać środki jako fundacja. W 2021 roku założyliśmy oficjalnie fundację pod nazwą Ośla Dolina, Fundację na Rzecz Animaloterapii i Ochrony Praw Zwierząt. Środki pozyskujemy z darowizn, z projektów. Moja żona także amatorsko jest plastykiem i z wykształcenia przepraszam także, więc maluje, tworzy rękodzieło. To rękodzieło staramy się sprzedać w internecie. Jesteśmy też gośćmi różnych kiermaszy, które są organizowane w okolicy i dochody ze sprzedaży tego rękodzieła także przeznaczamy na opiekę nad zwierzętami. [00:36:21] Speaker C: Jak państwo się przygotowywaliście do tej swojej nowej roli? [00:36:24] Speaker F: po prostu obcując z tymi zwierzętami, taką chęć, ten szacunek do zwierząt i tą miłość po prostu ma się w sobie. Tak mówią, że człowieka poznaje się po tak, po stosunku do zwierzą, od dzieciństwa rzeczywiście byłem wychowywany chyba w duchu takiej zrozumienia i opieki nad zwierzątami, gdzieś tam od małego. Dziecka, litowałem się nad tymi bezdomnymi psami, które znosiłem do domu i które potem mieszkały u nas latami. Żona również ma wyrobiony po prostu ten typ wrażliwości na zwierzęta, na ich krzywdę i ewentualnie zapewnienie im dobrostanu i myślę, że to nas też połączyło i a zwierzęta chyba wyczuwają też. [00:37:04] Speaker C: Jak to się odbywa, kiedy przyjeżdża grupa niepełnosprawnych osób czy dzieci? [00:37:09] Speaker F: Ukończyliśmy, oprócz studiów pedagogicznych, oczywiście też studia podyplomowe z zakresu tyflopedagogiki, które umożliwiają nam pracę z osobami z zaburzeniami wzroku. Ukończyliśmy także kurs organizowany przez Polskie Stowarzyszenie Hodowców Osłów, kurs onoterapii, który pozwolił nam też mieć te uprawnienia, ale też nabrać jakby praktyki pracy terapeutycznej właśnie w Towarzystwie Osów. [00:37:40] Speaker C: Przyjeżdża do pana rodzina z niepełnosprawnym dzieckiem i jak to się dzieje z zapoznaniem tego dziecka, czyli pacjenta z pańskimi zwierzątkami. [00:37:50] Speaker F: Jeżeli mają być to oczywiście stricte terapeutyczne zajęcia, no to oczywiście dobrze jest, kiedy mamy jakieś orzeczenia lekarskie, czy orzeczenia z opinii z poradni psychologiczno-pedagogicznej. Czasem też rodzice sami chcą po prostu nam powiedzieć. Dużo oczywiście też można po prostu zaobserwować. Widać jakimi ewentualnie deficytami, z jakimi deficytami przyjechało dziecko, czy osoba dorosła, bo osoby dorosłe też do nas przyjeżdżają i w ten sposób kierunkujemy naszą działalność. Pierwszy etap to zawsze zapoznanie ze zwierzęciem. Mamy wydzielony taki koral, czyli taki mały teren, na który może dziecko wejść i wpuszczane są zwierzęta te, które jak najbardziej temu dziecku pasują, można tak to powiedzieć. Staramy się oczywiście moderować ten kontakt, natomiast ważne jest, to chyba takie troszkę pozazmysłowy kontakt, czyli obserwacja, które zwierzę zostanie jakby wybrane przez dziecko i odwrotnie. Zwierzęta rzeczywiście przychodzą i one są w ogóle bardzo przyjaźnie nastawione, one uwielbiają kontakt, łaskanie ludzi, [00:38:59] Speaker C: Nie ma mowy ogresji? [00:39:00] Speaker F: A nie, absolutnie. Osły są u nas właściwie od prawie początku. Mam zdjęcie, kiedy osioł, jeden z naszych osiołków, jeszcze siedział u mnie na kolanach, był tak malutki. Pierwszy etap to rzeczywiście zapoznanie z tym zwierzęciem. Pokonanie pierwszych barier, które czasem się zdarzają, czyli lęku dziecka. U zwierząt tych barier już nie ma, natomiast oczywiście u tych podopiecznych, którzy przychodzą na zajęcia, takie bariery mogą na początku wystąpić, więc trzeba te bariery pokonać. Sposoby są bardzo różne. trafiają się bardzo ciężkie przypadki głębokiego autyzmu, na przykład z ogromną nadwrażliwością sensoryczną, gdzie dziecko nie potrafi niczego dotknąć, wszystkiego się boi i tutaj metod jest wiele. Przykładem jest taki chłopiec, który przyszedł do nas właśnie z głębokim autyzmem, udało się dotknąć czegokolwiek, właściwie wydawało się, że zajęć Nie da się już przeprowadzić, bo dziecko też nie komunikowało się werbalnie. No i okazało się, że trzeba było to dziecko położyć na hamaku, pochuśtać. To przelewanie się płynu rdzeniowo-mózgowego uspokoiło i potem podszedł osioł, nachylił się nad chłopcem, był tam jeszcze opiekun rodziny. I nagle wszystko zniknęło, wszystkie bariery. Dziecko się uśmiechnęło, podobno pierwszy raz w życiu. Wszystkie bariery zniknęły, dziecko zaczęło głaskać osła, dotykać liści, trawy, karmić to zwierzę. Nawiązało po prostu niesamowity kontakt. Ale takich przypadków rzeczywiście jest wiele różnych. Osoby np. z zespołem Downa, które mają kłopoty z poruszaniem się, w sensie niechęci, ze względu na otyłość, na przykład potrafią u nas przejść z osłem na spacerze 3, ponad 3 kilometry po łąkach okolicznych, nie zauważając właściwie nawet, kiedy ten dystans pokonały. Jeżeli chodzi o same zajęcia, no to oczywiście one muszą być bardzo dostosowane do potrzeb tego naszego małego pacjenta, który, który przychodzi. Jeżeli jest to na przykład kłopot z przekroczeniem osi ciała, czyli lewo-prawo, no to robimy zajęcia typu załóż kółko plastikowe osłu na lewe ucho, prawo ręką, prawą na lewę, takie zajęcia. Jeżeli dziecko ma kłopoty i na przykład dostaje zalecenia, że ma zrobić 10 przysiadów dziennie, nie ma możliwości, żeby dziecko zmusić, albo rzeczywiście jest to dla niego katorga. Dziecko, które schyla się po zioła, wstaje, karmi osła, schyla, nie wie nawet, kiedy te ćwiczenia zrobiło, kiedy to wszystko przeprowadziło. Dużo daje też taki fizyczny kontakt. Osły mają taką specyficzną sierść, głaskanie tego osła, przytulanie, kontakt. Bardzo często też rozmowa z osłem, której się przysłuchujemy, bo dzieci nie mają tam hamulców, jeśli chodzi o Omówienie to też jedna z metod. Wychodzimy też poza teren naszej fundacji, czyli chodzimy po łąkach, robimy spacery z osłami. Udało nam się jakoś tak na tym terenie zostać, gdzie nie ma jeszcze innych zabudowań, właściwie nie mamy sąsiadów, widocznych domów, więc jest tam Spokój jest to też w pewnym sensie widzimy dla rodziców dodatkowy argument, bo niestety ludzie reagują różnie także na niepełnosprawność własnych dzieci, na obserwacje dzieci, a tutaj rzeczywiście jest zupełny spokój, cisza, nikt tam ich nie podgląda i mogą po prostu oddać się temu kontaktowi ze zwierzętami. [00:42:41] Speaker C: Jak mieszkańcy Głębocka i okolic reagują na ten piękny dar serca, jaki Pan oferuje? [00:42:49] Speaker F: Ludzie starają się wręcz pomagać, natomiast niestety tą pomoc musimy też temperować. Wywiesiliśmy kartki, że nie należy karmić na przykład zwierząt, bo ludzie Pewnie z odruchu serca potrafią po świętach spleśniałe ciasto przez płot przerzucić, żeby zwierzątka się najadły. Z jednej strony trudno ganić ludzi, że chcą jakoś tam pomóc, ale oczywiście musimy takie rzeczy troszkę jakby ucinać. W najbliższym sąsiedztwie mamy chyba dwa domy. Tak jak mówiłem, to nie jest takie sąsiedztwo, że te budynki są widoczne, ale mamy tam kilku znajomych. w Głębocku, którzy jak najbardziej nas zaakceptowali, przyjeżdżają, przychodzą, pomagają. W tej chwili np. budujemy wolierę w związku z tym, że mamy 12 kotów, koty są zwykle schorowane, już starsze, a są to koty oczywiście niewychodzące, jako że nie promujemy wypuszczania kotów. na zewnątrz, to budujemy wolierę taką, żeby mogły sobie chociaż na te ostatnie lata życia wyjść na powietrze, na słońce. Przyjeżdża do nas sąsiad i zupełnie bezinteresownie pomaga nam np. w budowie tej woliery. [00:44:00] Speaker C: Czyli jest piękna pomoc i współdziałanie, to też element wychowawczy bardzo fajny. I cieszymy się z tego pańskiego sukcesu, proszę pana, ale przecież to musi kosztować. Macie państwo łąkę o powierzchni jednego hektara, która pewno nie wystarczy na wyżywienie tego towarzystwa zwierzęcego. Jak sobie państwo z tym radzicie? Jest to fundacja, no może pan zechce łaskawie poddać namiary i zaprosić naszych słuchaczy do tego, aby zechcieli może i pomóc panu sfinansować te wydatki. [00:44:29] Speaker F: Rzeczywiście, działamy bardzo transparentnie jako fundacja. Mamy swoje konto, które można znaleźć na stronie internetowej ośladolina.pl, bez polskich znaków, ośladolinapl. Mamy swój profil w fundacji ratujemyzwierzaki.pl, tam również można nas wspierać, organizujemy zbiórki na konkretne cele, czyli na przykład, kiedy musieliśmy wymienić maty w stajni po powodzi, czy właśnie zorganizować środki na budowę tej woliery. Można też do nas przyjechać i to też jest chyba informacja, którą chciałbym przekazać. Nie zajmujemy się wyłącznie stricte terapią. do nas można po prostu w sobotę i w niedzielę od 15 do 18 przyjechać, pobyć ze zwierzętami, poobcować ze zwierzętami. Nie pobieramy żadnych opłat za taki kontakt, natomiast mamy zarejestrowaną w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych zbiórkę. Można do puszki zawsze jakiś datek włożyć i w ten sposób też wspomóc utrzymanie zwierząt. To mogą być dzieci, mogą być rodziny, mogą być osoby dorosłe. Mamy na tyle teren, zorganizowany, że można sobie przyjechać nawet na cały dzień, zrobić tam ognisko, posiedzieć, pobyć ze zwierzakami. [00:45:46] Speaker C: Niech pan powie jak tam jechać. [00:45:48] Speaker F: Można zawsze zadzwonić do nas przed przyjazdem, to my pokierujemy. Numer telefonu 789-584-833. 789-583-833. [00:46:01] Speaker C: Rozmawialiśmy z panem Dariuszem Kaweckim, gospodarzem na Oślej [00:46:07] Speaker F: Dolinie [00:46:08] Speaker C: w Głębocku, do której to miejscowości, na obcowanie z uratowanymi przed niechybną śmiercią zwierzątkami. Serdecznie wraz z małżonką was zapraszam. [00:46:19] Speaker F: Dziękuję panu słowem. [00:46:29] Speaker B: Czy polubisz mnie, czy polubisz mnie razem z moim chłopem? On tak mało je, bo przez cały czas pilnuje mnie. On lubi uśmiech na ustach twojej pani. A jeszcze bardziej, gdy miły jest na długo z nami. Polubisz mnie, gdy polubisz mnie, razem z moim psem. Przywiązamy się, bo kochamy Cię, na dobre, na złe. Otóż za smutno, jest mocno w każdym kącie i przydałby się ktoś mógłby w domu być jak w słońce jak w kolumbii brzmie jak w kolumbii brzmie rada z ojcem trochę zmieni się bardzo tego chce ja i mój pies Będzie weselej i ładniej w każdym kącie że mamy swoje własne słońce. Gdy polubisz mnie jasny będzie dzień. Już każdy dzień, ja przydać się mogę. Polubisz mnie, gdy polubisz mnie razem z moim psem. Przywiążemy się, bo kochamy cię na dobre i na złe. [00:48:45] Speaker A: To jest Kalejdoskop, magazyn społeczno-kulturalny. Ja kocham książki, nie wiem jak państwo, ale ja uwielbiam książki. Uwielbiam wtulać się w książkę, czuć świeżości druku, a potem ją czytać, czytać, jeszcze raz czytać. Jan Lercher, księżnica karkonoska, teraz przed mikrofonem. Witam Pana, Pani Janie. [00:49:18] Speaker G: słuchaczkom i słuchaczom Radiakson. Kłania się Jan Lercher z Książnicy Karkonawskiej. Pozdrawiam Was niezwykle serdecznie w ten piękny jesienny czas. Przychodzę dziś do Państwa z garścią gorących zaproszeń na nadchodzące wydarzenia w naszej bibliotece oraz wyśmienitymi propozycjami dla wszystkich miłośników dobrej literatury, a konkretnie audiowóków, których bogatą kolekcję mamy w naszych zbiorach. Zacznijmy od wydarzeń, bo październik pod ich względem zapowiada się wyjątkowo bogato i różnorodnie. Po pierwsze niezwykła gra światła i szkła, czyli wystawa witraży. Od wczoraj, czyli od pierwszego października w Galerii Małych Form na drugim piętrze podziwiać można autorskie pracy Barbary Różyckiej-Jaskulskiej. Panią Barbarę wielu z Państwa z pewnością doskonale zna. To doświadczona przewodnik sudecka, wieloletnia szefowa Centrum Informacji Turystycznej i Kulturalnej. Ale tym razem ukazuje nam swoją artystyczną stronę. Swojej umiejętności szlifowała w pracowni witrażu i ceramiki Jelnigorskiego Centrum Kultury pod czujnym okiem Edyty Kuli. Jej prace to cudowna gra kolorów, światła i precyzyjnej, wymagającej pracy rzemieślniczej. Ekspozycję można oglądać przez cały październik. Gorąco zachęcam, by wstąpić do książnicy i zobaczyć, jak te witraże zachwycająco żyją w jesiennym świetle. Drugie wydarzenie to odkrywanie nieznanych sekretów zamku książ. W czwartek, 15 października o godzinie 17 w sali konferencyjnej na trzecim piętrze gościć będziemy pisarkę i dziennikarkę Agnieszkę Dopkiewicz. O zamku książ napisano już wiele, ale autorka proponuje perspektywę absolutnie wyjątkową i niezwykle ludzką. Nie skupia się na wielkich rodach, królach czy książętach, ale oddaje głos tym, którzy tworzyli codzienność w cieniu wielkiej historii, czyli służbie kamerdynerom, stajennym kucharzom i pokojówkom. Zamek Książ. Historia opowiedziana głosami służących. Taki nosi tytuł jej książki. To niezwykle poruszająca opowieść o codziennych dramatach, pracy, poświęceniu i sekretach skrywanych za potężnymi murami. Spotkanie z pewnością zainteresuje każdego miłośnika historii Dolnego Śląska. I trzecie wydarzenie, które odbędzie się już pod koniec października, czyli w piątek 23 października o godzinie 17.00. Zapraszam na spotkanie poetycko-muzyczne z Agatą Śmigrodzką oraz Wojciechem Michalskim. Będzie to wieczór autorski połączony z promocją drugiego poszerzonego wydania książki Agaty Śmigrodzkiej. Czeka nas przepiękna synteza poezji, prozy, ciepłych opowieści oraz muzyki na żywo. Jeżeli szukają Państwo kojącego, pełnego dobrych emocji jesiennego popołudnia, nie może Państwa zabraknąć. A teraz mam dla Państwa coś specjalnego. Od najbliższego poniedziałku, czyli od 5 października, rusza drugi festiwal kryminałów. Z tej okazji przyjadą do nas największe gwiazdy polskiej literatury kryminalnej i sensacyjnej. Wiem, że wielu z Państwa uwielbia słuchać książki w domu, na spacerze, czy podczas odpoczynku. Przyjrzałem nasze zbiory biblioteczne z audiobookami i specjalnie dla Państwa wybrałem tych twórców, którzy już za chwilę przyjadą do Jeleni Góry na festiwal. To doskonała okazja, żeby ich posłuchać tuż przed spotkaniem na żywo. Kogo polecam Państwa uwadze? Przede wszystkim Katarzyna Bonda, królowa polskiego kryminału. Katarzyny Bondy myślę, że raczej tak generalnie przedstawiać nie trzeba. To bez wątpienia pierwsza dama polskiej literatury kryminalnej, mistrzyni profilowania psychologicznego. Czym zasłynęła przede wszystkim? Cyklem o psychologu śledczym Hubercie Meyerze oraz genialną serią z profilerką Saszą Załuską. Tu gorąco polecam czterotomowy cykl Cztery Żywioły, zaczynający się od głośnej pochłaniaczki. Jej powieści w wydaniu audio wciągają niesamowicie. Gęste, wielowątkowe śledztwa pełne zwrotów akcji, gdzie lektorzy mistrzowsko budują napięcie. Jeżeli lubią Państwo dowiadywać się, co tak naprawdę siedzi w głowie przestępcy, Bonda na słuchawkach jest propozycją obowiązkową. Drugi autor to Przemysław Piotrowski. Tu już mamy mroczną sensację i bezkompromisowe śledztwo. Jeżeli Państwo zastanawiają się nad taką historią, gdzie tętno skacze od pierwszej minuty, Przemysław Piotrowski będzie strzałem w dziesiątkę. Autor bezkompromisowy. Tworzy mocną, mroczną literaturę sensacyjną. Największy rozgłos przyniosła mu seria o komisarzu Igorze Brudnym. Twardym, poturbowanym przez życie śledczym, który mierzy się z najbardziej bezwzględnymi przestępcami. Tytuły, które państwu polecam to Piętno, Swora czy Herób. Czytane przez genialnych lektorów i brzmiał niczym najlepszy mroczny film. Kolejny autor to Max Czornyj, mistrz napięcia i historii opartych na faktach. To jeden z najpopularniejszych i najbardziej płodnych pisarzy młodego pokolenia. słynie z dwóch głównych nurtów, tego klasycznego, dynamicznego kryminału z komisarzem Erykiem Deryło oraz mrocznych powieści opartych na autentycznych wydarzeniach historycznych i sprawach kryminalnych. Tu mam propozycję takich książek jak Zimna chirurgia. Czarny ma niesamowity dar budowania dusznego nastroju zagrożenia. Jego książki to propozycja dla słuchaczy oczywiście o mocnych nerwach, którzy cenią głębokie emocje i fabułę. Jeszcze na koniec nasz regionalny akcent, Hubert Hender, który co prawda nie pojawi się tym razem na samym festiwalu, ale to autor, który pisze rewelacyjne mroczne kryminały z akcją osadzoną w naszych stronach. Z jego twórczości szczególnie polecam państwu dwa audiobooki, Lęk oraz Skolejność. Dłużne, niezwykle wciągające opowieści śledcze, w których lokalne pejzaże i karkonoski klimat grają tutaj kluczową rolę. Zachęcam do przesłuchania właśnie tych tytułów. Przypominam, że na wszystkie nasze wydarzenia wstęp jest całkowicie wolny. Serdecznie zapraszam Państwa. Przyjdźcie, skorzystajcie z naszej oferty i spędźmy ten jesienny czas razem z dobrą literaturą. Do zobaczenia w Książnicy Karkonoskiej. [00:55:34] Speaker A: Nasze dzisiejsze spotkanie dobiega końca. Za uwagę dziękuję autorzy i realizatorzy dzisiejszej audycji. Stanisław Schubert, Jan Lercher, Leszek Kopeć. Całość zrealizował dźwiękowo i technicznie Łukasz Stawowczyk. Dziękujemy Państwu za uwagę. Jeżeli ktoś nie mógł być z nami w trakcie premiery, polecamy również audycję jej powtórki. Życzymy Państwu wszystkiego dobrego. Do usłyszenia już wkrótce. Jesienny [00:56:58] Speaker H: róg Róże, róże smutne, herbaciane Jesienne róże Są jak usta Twe kochane Drzewa w burburze Ostatni dają nam schron A serca biją jak dzwon Na jeden ton Jesienne róże szepcą cicho rozstaniu Jesienne róże mówią nam o pożegnaniu Idziemy przez park Głóż, jesienne róże będą już. Tak niedawno był maj, byliśmy tak szczęśliwi, uśmiechnięci, tkliwi. Któż te dni znów pożywi, chlodno rękę mi da, Spójrz mi w oczy i powiedz Czy mnie kochasz, ja wiem To jest ludo i snem Jesienne róże, róże smutne, herbaciane. Jesienne róże są jak usta Twe kochane, drzewa w kurkurze. Ostatni dają nam schron, a serca piją jak dzwon. na jeden ton. Jesienne róże szepcą cicho rozstaniu, jesienne róże mówią nam o pożegnaniu i w liści chmurze Idziemy przez park gór, jesienne róże więdną.

Other Episodes

Episode

March 20, 2026 • 00:58:00

Kalejdoskop Radia KSON - 20.03.2026

Audycja „Kalejdoskop Radia KSON” utrzymana jest w wiosennym, pozytywnym klimacie i koncentruje się na tematach społeczno-sportowych, przede wszystkim na czteroleciu Karkonoskiego Klubu Kibica Osób...

Listen

Episode

April 11, 2025 • 00:57:32

Kalejdoskop Radia KSON - 11.04.2025

Audycja „Kalejdoskop Radia KSON” ma charakter społeczno-kulturalny i łączy tematykę zdrowia psychicznego, aktywizacji zawodowej oraz kultury. Jednym z głównych gości jest Krzysztof Jarmuł ze...

Listen

Episode

May 16, 2025 • 00:59:44

Kalejdoskop Radia KSON - 16.05.2025

W kolejnej audycji Kalejdoskop prowadzący Dariusz Marchewka wita słuchaczy w majowym, wiosennym nastroju. Audycja zawiera relację z pikniku integracyjnego, który odbył się 9 maja...

Listen